Nieuwsbrief

* Emailadres

* Relatienummer

* Postcode

* Huisnr

Lijst
SDS info (voor donateurs)SDS persberichten

Mensen met Downsyndroom verdienen waardering en geen stereotypering

Willie heeft Downsyndroom. Hij is 78 jaar. Uit het AD van 17 december 2018: “Als er één eigenschap is die Willie kenmerkt, dan is het zijn hulpvaardigheid. In het appartementencomplex waar hij woont, haalt hij oud papier en plastic op en zet dat aan de straat.” Willie lijkt ons een fijne buurman.

David is 35 jaar en werkt onder andere bij de Stichting Downsyndroom. Hij doet daar allerhande werkzaamheden. Hij is een aardige, hardwerkende en gewaardeerde collega. Hij werkt ook nog bij een theeschenkerij en hij is een verdienstelijk fotograaf. O ja, hij heeft Downsyndroom.

Twee voorbeelden van mensen met Downsyndroom. Gewoon mensen met menselijke aardigheden en eigenaardigheden. Die net als iedereen respect en waardering verdienen.

In een interview in Volkskrant magazine van zaterdag 13 juli 2019, kunnen we lezen dat Sylvia Witteman toch een wat ander beeld neerzet van mensen met Downsyndroom: “Een heleboel mensen zijn dol op hun labrador terwijl ik denk: dan kun je net zo goed iemand met het syndroom van Down in huis nemen. Labradors zijn verstandelijk gehandicapte honden. Wat betreft uiterlijk, maar ook qua gedrag. Het is zo’n heel grote, brede, slobberige, domme hond.”

Terecht hebben veel ouders, familieleden en andere betrokkenen hier verontwaardigd op gereageerd. Zo tweette Liesbeth van der Heijden: “Wat een nare opmerking, @sylviawitteman. Op zoveel fronten. Ik heb iemand met het syndroom van Down in huis. Mijn dochter. Lief, slim, grappig, zorgzaam: een cadeautje. Zo’n ondoordachte en kwetsende kwalificatie verdient ze niet.”

Sylvia antwoordde hierop: “Nou, dat was dom van me, ik heb dat niet zo bedoeld en ik had dat niet moeten zeggen.” Een terecht excuus.

Daarmee was het natuurlijk niet klaar. Ook anderen reageerden. Sylvia had daar blijkbaar snel genoeg van. Ze twitterde: “Ja, ik heb al sorry gezegd. Maar ik begrijp dat ik pas de absolutie krijg als ik me opknoop.” Nee, Sylvia, dat hoeft niet. Maar iets meer inlevingsvermogen en geduld zou je sieren. Als je een rotsblok in een vijver gooit, dan zijn de golven niet meteen weg. Je kunt je welgemeende excuus toch gewoon nogmaals aanbieden. En publiceer dat dan ook breeduit in de Volkskrant, zodat het lezerspubliek dit ook weet.

Nog een saillant detail. Sylvia twitterde ook nog: “En ik zei ook niet ‘iemand met het syndroom van Down’. Ik zei ‘mongool’. Dat heeft iemand blijkbaar veranderd.” Alsof ‘mongool’ zeggen haar uitspraak minder bot, dom en kwetsend zou hebben gemaakt.

Niet één, maar tientallen ouders, familieleden en andere betrokkenen hebben hun verontwaardiging met de Volkskrant gedeeld. Dat is goed, want dat sorteert effect. Inmiddels heeft ook de Ombudsman van de Volkskrant Jean-Pierre Geelen gereageerd. Hij geeft aan dat de opmerking van Sylvia Witteman niet in druk had moeten verschijnen. Hij voegt hieraan toe dat de Volkskrant geen excuusrubriek heeft, maar dat hij overweegt om op dit onderwerp aanstaande zaterdag terug te komen. Wij vinden dat het gepast zou zijn als Geelen dit ook echt doet. Die rehabilitatie verdienen mensen met Downsyndroom.

Reacties plaatsen niet mogelijk